ROZDZIAŁ SZÓSTY

W przytulnym mieszkaniu czekał na nią Terry.

-Avo,gdzie się podziewałaś? Theodor wariuje,nie mogąc doczekać się na obiad!

-Musiałam wyjść do sklepu po składniki na obiad-odrzekła Ava,na dowód pokazując papierową siatkę z jedzeniem-A jeśli chodzi o naszego Theodora,to musimy z nim zrobić porządek,tylko by jadł i jadł.Jest już stanowczo za pulchny!

-Wiem,dobrze wiem.-odparł pan Chamberlain.

-Siedzi na strychu?-spytała Ava.

Terry pokiwał głową.

-Pójdę po niego,a ty rozpakuj zakupy.

Ava położyła papierową siatkę na blacie i skierowała się w stronę schodów.Czuła w swoich wypracowanych kościach,ze każdy krok na schodku to dla niej straszliwy ból.Kiedy już stanęła na ostatnim schodku,weszła do jednego z pokoi,skierowała dłoń za szafę i wyciągnęła z niej rozsuwaną drabinę.Wróciła na korytarz,rozsunęła drabinę i zaczęła wchodzić na każdy pojedynczy stopień.Sięgnęła dłonią w stronę drewnianego sufitu i wyciągnęła jeden drewniany kawałek.Z kieszeni wyciągnęła malutki kluczyk i wstawiła w miejsce,z którego wyjęła drewnianą płytkę.Przekręciła zamek i otworzyła cały,wielki fragment sufitu podzielony na dwie części.Trzymając się mocno drabiny,wdrapał się na górę i wyszeptała:

-Theodor...Theodor?Chodź zaraz będzie obiad.

Zza ciemnego kufra wyłoniła się brązowa czupryna małego,pulchnego chłopczyka.

-Mamusiu...Ja nie lubię tu być.Czemu nie mogę być zawsze z wami w domu?

-Jesteś w domu,tylko,że musimy cię ukrywać.Zrozum kochanie,to dla twojego dobra.-wyszeptała Ava,uśmiechając się-A teraz zmykaj umyć ręce i przygotuj się do obiadu.

Terry i Ava mieli pewien sekret,o którym wiedzieli tylko oni.Bali się opinii sąsiadów.Bali się zadawanych pytań i wyśmiania.Wcale nie chodziło o bezpieczeństwo czy dobro chłopca.Byli tchórzami i bali się nicości.

Kiedy tylko Ava i Theodor zeszli na dół,obiad był już gotowy,a zasłony w oknach pozasuwane,co oddawało ponury klimat mieszkania.

Delektując się kremem z zielonego groszku,małżeństwo dociekliwie pytało Theodora,jak się bawi z dziećmi,czy znalazł sobie znajomych i co nowego dzieje się w jego życiu.

Chłopiec opowiedział o swoim marzeniu:piłce do gry w nogę.Miał już serdecznie dość kopania puszki.

-Hmm...zastanowimy się nad tym z mamusią.-odparł Terry-A teraz powiedz nam,nie rozmawiałeś z nikim obcym,ani nie mówiłeś nikomu,kto jest twoimi rodzicami?

-Nie...Jak zawsze.-zaczerwienił się Theodor.

W oddali słychać było odgłos pukania do drzwi.

Ava i Terry zastygli przerażeni.

-Theodor,uciekaj za kredens!

Ava złapała chłopca za kołnierzyk miętowej koszuli i popchnęła w stronę kredensu,a tymczasem Terry podbiegł do drzwi,popatrzył na klamkę i otworzył drzwi.

-Witaj,Terry.Mam coś do przekazania twojej żonie.-odparł chłodny głos.

-Oczywiście.Zapraszam.Rozgość się jak u siebie-Terry otworzył szerzej drzwi i zachęcił do dalszego wejścia.

Z jadalni wybiegła Ava.

-Moja droga! Może masz ochotę na krem z groszku?

-Nie,dziękuję.Od kilku dni,raczej straciłam apetyt.

-Rozumiem-odetchnęła Ava-Więc usiądź chociaż przy naszym stole.

-Jeśli jeszcze mogę.Szczerze mówiąc nie mam ochoty przebywać w tym domu.Po prostu przyszłam ci przekazać coś co otrzymałaś w testamencie od Charlesa.

-Ja?-spytała zaskoczona Ava-Ale...jak? Jak to?

Kobieta westchnęła,przewróciła oczami i skierowała dłoń w stronę niewielkiej torebki na jej ramieniu.Włożyła rękę i wyjęła z niej dwoma palcami malutką pożółkłą kopertę.Obróciła ją w rękach.

-Proszę bardzo.W rodzinnym sejfie znajdował się ta koperta,lecz według testamentu należy się ona tobie.Nie bój się,nie otwierałam jej.-powiedziała kobieta,wskazując na maleńką,czerwoną pieczęć na kopercie.-Jest twoja.

Ava podeszła i wzięła do ręki kopertę.Była niewielka i dość szorstka.

-Dziękuję,moja droga.Otworzę ją później.-odparła Ava Chamberlain.

-Jak sobie chcesz.-odparła kobieta,kierując się w stronę wyjścia-Obawiam się,że muszę już iść.

Z dala dało się słyszeć cichutkie kichnięcie.